Á ekki bara við um bændur

Sveitarstjórnarmenn alls staðar af landinu er boðið til Brussel og þetta á einnig við um þingmennina. Öllum þingmönnum stendur til boða tveggja vikna ferð til Brussel í heilaþvott.

Ég bý í Grýtubakkahreppi við utan verðann Eyjafjörð í þrjú hundruð manna samfélagi og úr þessum litla hrepp er búið að bjóða út, og þeir eru búnir að fara, tveimur af  fimm sveitarstjórnarmönnum.

Landið eitt kjördæmi, landsbyggðinni til heilla?

 

 Nú liggur fyrir Alþingi Íslendinga frumvarp til laga um að gera landið að einu kjördæmi. Eru þeir kostir helst nefndir til sögunnar í greinargerð er fylgir frumvarpinu:“1.      Fullkominn jöfnuður næst milli kjósenda og misvægi atkvæða er ekki lengur til staðar.2.      Stjórnmálaflokkar fá þann þingmannafjölda sem atkvæði þeim greidd segja til um.3.      Þingmenn hafa heildarhagsmuni að leiðarljósi í störfum sínum en ekki þröng kjördæmasjónarmið.4.      Kosningarkerfið er einfalt og auðskilið.“ (Þingskjal 809,  2009-2010).

Flutningsmenn frumvarpsins reyna að gera grein fyrir væntanlegri gagnrýni á eftir farandi hátt. „Þeir gallar sem nefndir hafa verið á því að landið verði eitt kjördæmi eru þeir helstir að þingmenn verði of fjarri kjósendum sínum samfara minnkandi áhrifum dreifbýlisins hvað fjölda þingmanna varðar“ (Þingskjal 809,  2009-2010). Þarna gera flutningsmennirnir strax ráð fyrir minnkandi hlut dreifbýlisþingmanna ef frumvarpið nær fram að ganga. „Flutningsmenn benda hins vegar á að vilji stjórnmálaflokkar sækja kjörfylgi vítt og breitt um landið leggja þeir framboðslista sína vitaskuld fram á þann veg að þar verði góð breidd fulltrúa þéttbýlis og dreifbýlis“ (Þingskjal 809, 2009-2010). Með þessari athugasemd er skírskotað til vilja stjórnmálaflokka og þeim boðin sú ábyrgð að ákveða sjálfir hvort þeir tefli fram fólki af fámennum svæðum í stað þess að tefla fram fólki eingöngu úr þéttbýli  þar sem atkvæðamagnið er.

En flutningsmenn bjóða upp á mögulega leið til þess að koma í veg fyrir algjöra einokun þéttbýlisins. „Til að tryggja virkt lýðræði við val fulltrúa flokkanna á framboðslistum kemur einnig til álita að í kosningalög yrðu fest ákvæði í þá veru. Má þar nefna ákvæði um persónukjör, prófkjör stjórnmálaflokka, auknar heimildir kjósenda við endurröðun frambjóðenda á framboðslistum og að vægi þeirra breytinga yrði aukið umtalsvert, hugsanlegt frelsi kjósenda til að velja einstaklinga á fleiri en einum framboðslista og fleiri skyld atriði. Ekki er með frumvarpi þessu tekin afstaða til þess hvernig aukin áhrif kjósenda á framboðslista og aukið persónuval í kosningum verða tryggð í kosningalögum. Þau álitaefni ber að fara yfir og ákvarða við nauðsynlega endurskoðun kosningalaga verði frumvarp þetta samþykkt“ (Þingskjal 809, 2009-2010).
Það er álitamál hvort þessi úrræði um virkt lýðræði myndu koma til með að tryggja ákveðinn fjölda landsbyggðarþingmanna. Ef fest væri í lög að ákveðið hlutfall framboðslista þyrfti að dreifast með einhverjum hætti um landið þá væri í raun verið að búa til ný kjördæmi sem væri síðan enn og aftur hróflað við ef meira frelsi yrði veitt í átt til persónukjörs þar sem kjósendur gætu raðað frambjóðendum eftir sínum hag á listann við kosningar. Gætu til að mynda valið alla landsbyggðarþingmenn af listunum. 

Þarna er mörgum spurningum ósvarað enn. En það er ljóst að þeir sem flytja frumvarpið telja að með ákveðinni svæðisbundinni kjördæmaskipan sé hætta á því að þingmenn verji sitt svæði öðrum fremur hvort sem það er kallað sérhagsmunapot eða svæðisbundin hagsmunagæsla. Þetta er undirstrikað með enn einni athugasemdinni í þá áttina. „Núverandi skipan mála þykir draga úr samkennd þjóðfélagsins og styðja gæslu sérhagsmuna á kostnað  heildarhagsmuna. Með því að gera landið að einu kjördæmi næst fullkominn jöfnuður milli kjósenda þannig að misvægi atkvæða og um leið mannréttinda er ekki lengur til staðar“ (Þingskjal, 2009-2010). Hér vaknar enn ein spurningin um hvort heldur er lýðræðislegra að meirihluti landsmanna sem býr á höfuðborgarsvæðinu og nágrenni séu ráðandi afl í samfélaginu í krafti stærðar sinnar eða að vægi fjölbreytileikans fái að ráða með jafnara vægi valdsins dreift um allt land. Annað er að það er landsbyggðin sem hefur átt undir högg að sækja á undanförnum áratugum sem segir kannski að hagsmunagæsla landsbyggðarinnar hafi ekki verið nógu öflug. Kannski hefur hið svo kallaða kjördæmapot ekki verið nógu kröftugt.

Þess ber síðan að geta að fyrsti fluttningsmaður frumvarpsins er Björgvin G. Sigurðsson. Maður sem hefur það markmið helst að koma Íslandi inn í Evrópusambandið. Ef honum tækist það þá hlýtur það að verða hans fyrsta verk að berjast fyrir jöfnu vægi atkvæða innan Evrópusambandsins til þess að auka samkennd innan sambandsins og koma í veg fyrir allt svæðisbundið sérhagsmunapot.Guðbergur Egill Eyjólfsson.

Vinstri hvað?

Ég er einn af þeim sem kaus VG í síðustu Alþingis kosningum, Var flokksbundinn til margra ára en hef nú sagt mig úr flokknum. Ég tel mig vera það sem kallað er að vera vinstri sinnaður. Ég vil samfélags eign á helstu stoðum samfélagsins til að mynda heilbrigðis-, mennta-, samgöngu-, frjarskiptakerfis. Einnig á starfsemi sem þegnunum er gerð skylda til að nota eins og tryggingar og bílaskoðun að vera í ríkiseigu.

Vinstri stefnunni á einnig að fylgja andi sanngirni sem kemur fram í almennum jöfnuði til tækifæra í lífinu og samvinnu þeirra sem í samfélaginu búa. Sá mikli ójöfnuður sem komið var á árin fyrir hrun kom til að mynda fram í óverðskulduðum launum sumra bankastarfsmanna og hefði maður ætlað að ef eitthvað hefði lærst af hruninu væri það að þessi ofurlaun hafi ekki skilað til ætluðum árangri fyrir utan hvað þau eru ósanngjörn.

Ég er algerlega forviða á viðbrögðum ríkisstjórnarinnar eða ætti ég að segja viðbragðaleysi við þessum fréttum af fyrirhugðu bónus kerfi hjá nýju bönkunum. Þetta ætti í raun að hleypa öllu upp í loft og að sjálfsögðu að vera stoppað.

Af hverju fá sumir bónusa ef þeir vinna vinnuna sína vel. Ég veit ekki til þess að ræstingarfólk fái bónusa ef það skúrar vel.

Svo má minna á að bankarnir væru ekki starfandi ef ekki væri fyrir það fé almennings sem lagt var í þá í hruninu. Það er verið að greiða bónusa með peningunum okkar.

Enn tími til að kjósa

Nei sýnir fram á að almenningur á Íslandi getur gripið inn í ef þeim þykir valdhafarnir fara út af sporinu.Þetta setur þrýsting á samninganefnd Breta og Hollendinga að semja af sanngjörnum hætti því þótt íslenska þingið samþykki samninginn þá getur þjóðin aftur gripið inn í, og ég spyr hér, er það slæmt?
Einnig skekur þetta í alheimskapítalismanum sem vill gera allt til þess að almenningur fái sem minnst að taka þátt í ákvarðanaferli þjóða.
Þetta er okkar fyrsta þjóðaratkvæðagreiðsla og við ættum bara að taka það með okkur inn í framtíðina sem jákvætt er við hana. Hún er ekki fullkomin en það gengur bara betur næst og er vonandi bara fyrsta skrefið í meiri lýðræðisátt hér á landi.
Við gerum bara betur næst en það hefði verið gaman ef Íslendingar hefðu nú getað sameinast um eitthvað frekar en að fara í fílu hver í sínu horni.

Vesalings Bretar og Hollendingar

Nú koma Hollendingar og Bretar fram sem einhverskonar píslavottar. Þeir eru hreinlega að fórna sér fyrir Íslendinga. Bjóða Íslendingum betri kjör en öðrum þjóðum sem þeir hafa hneppt í skulda þrældóm. Takk.

Þessar þjóðir fara enn ránshendi um heiminn. Gott dæmi er fyrirhuguð olíuvinnsla Breta við Falklandeyjar. Það þætti eitthað skrítið ef Suður-Ameríku ríki færi að bora fyrir olíu við Evrópustrendur og það er varla tilviljun að deilan kemur upp núna því Gordon Brown þarf enn öflugri óvini nú fyrir kosningarnar í vor. Hann á eftir að nota Ísland sem og Argentínu sem óvini Bretlands til þess að auka eigin vinsældir. Þetta er alltaf sama sagan.

Það besta sem íslendingar geta gert er að taka þessu með stóískri ró og setja fram sanngjarnar kröfur á annars ósanngjörnum skuldbindingum sem engin lagaleg skylda virðist binda okkur við.

Ekki nógu gott fyrir Íslendinga

Kerfinu á ekki að breyta

Flestir utan valdaklíkunnar bíða eftir raunverulegum breytingum. Núverandi ríkisstjórn kemur fram undir merkjum vinstri stefnu og kallar sig fyrstu hreinu vinstri stjórn á Íslandi. Það tel ég misnotkun á hugtakinu vinstri stefna og grefur undan því. Það er hægt að tína til einstaka mál sem eru í rétta átt og nefni ég þar helst skattabreytingarnar sem örlítið spor. En heildar myndin hefur ekki breyst. Kapítalisminn ræður hér ríkjum sem aldrei fyr.
Það er morgunljóst að almenningur á Íslandi er ekki ánægður með ríkjandi fyrirkomulag en af einhverjum ástæðum ríghalda kjósendur í gömlu fjórflokkana. Til að mynda er Sjálfstæðisflokkurinn með yfir 30% fylgi. Það getur með engu móti talist gæfulegt. En hvað er til ráða? Lítill munur virðist vera á úrræðum flokkana og þótt sagt sé að nú sé við völd hin fyrsta hreina „vinstri stjórn „ á Íslandi þá boðar hún ekki breitt þjóðskipulag. Hún eingöngu lofar bættum vinnubrögðum innan hins hel spillta og ósanngjarna kerfis sem setur hag almennings aftarlega í forgangsröðina.
Það hljóma einstaka raddir þó innan VG sem reyna að spyrna við fótum en meiga þó ekki við margnum. Vinstri stefnunni er haldið í gíslingu ríkisstjórnarinnar. Hvað haldið þið að margir væru að mótmæla ef Vg væri ekki í ríkisstjórn?

Gjaldeyriseftirlit eflt mikið

Verða að vera afgerandi Breytingar á samningi

Ef ekki verða gerðar afgerandi breytingar á Icesave samkomulaginu þá verður bara safnað enn fleiri undirskriftum og forsetinn verður þá að synja næstu Icesave lögum einnig. Þjóðin sættir sig ekki við enn meiri afglöp í þessu máli. Við getum ekki látið ráðamenn komast upp með að spila rúllettu með framtíð þjóðarinnar.

Það er morgunljóst að við erum að kljást við fulltrúa meingallaðs kerfis sem hefur hag gömlu nýlendu ríkjanna að leiðarljósi. Reyndar eru Bretar enn á fullu í gamla stílnum og eru að fara að dæla upp olíu í kringum nýlendu sína við Argentínu. Falklandseyjar. það má ekkert láta eftir þessum þjóðum því þeir seilast eins langt og þeir komast.

Vilja 2,75% álag á vexti

Hættur í VG

Ég Guðbergur Egill Eyjólfsson hef ákveðið að segja af mér formennsku í svæðisfélagi Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs á Akureyri og nágrenni og um leið að segja mig úr flokknum. Ég hef alveg frá því meiri hluti þingmanna Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs studdi aðildarumsókn Íslands að Evrópusambandinu ekki verið ánægður með afstöðu flokksins til ýmissa mála sem og þá starfshætti sem tíðkast innan flokksins. Það sem endanlega rekur mig til þessa, er sá gjörningur að handvirkt hefur verið stillt upp einstaklingi í fjórða sæti á framboðslista flokksins á Akureyri fyrir sveitarstjórnarkosningarnar sem ekki tók þátt í forvali flokksins (fyrstu sex sætin voru kosin með bindandi kosningu). Mér hugnast ekki slík vinnubrögð. Sérstaklega ekki nú á tímum þar sem krafa um aukið lýðræði er réttilega mjög hávær.
Ég hef hingað til reynt að halda skoðunum mínum á lofti sem samræmast þeim vinstri hugsjónum sem Vinstri hreyfingin grænt framboð hefur gefið sig út fyrir að standa fyrir. Ég hef getað réttlætt veru mína í flokknum með því að sannfæra sjálfan mig um að ég gæti með veru minni haft áhrif til betri vinnubragða og róttækari vinstri stefnu án þess að vera beinn þátttakandi í þeim gjörningum þar sem flokkurinn hefur farið út af sporinu. Ef ég hefði tekið þátt í að samþykkja og vinna við lista sem ég tel settan saman á ólýðræðislegan hátt væri ég orðinn beinn þátttakandi í því sem ég hef verið að gagnrýna. Þar sem nánast allt annað forystu fólk flokksins á Akureyri sá ekkert athugavert við þessa framkvæmd sé ég enga aðra leið en að segja af mér og hætta í flokknum.Guðbergur Egill Eyjólfsson

Út úr kassanum

Ráðherra segir komandi regluverk verða að miðast við réttarríkið. En réttarríki hverra? Þeirra sem komið hafa okkur um koll? Réttarríkis fjármagnsins? Hvað með rétt hins almenna borgara, hins almenna launþega?

Hér hefur allt farið á hvolf. Fólk væntir réttlætis, almenns réttlætis. Ekki þessa yfirlætislega réttlætis sem verndar hina ríku og hunsar venjulegt fólk. Það verður að fara út fyrir kassa hins hefðbundna samfélags og taka á málunum með hagsmuni allmennings í forgrunni.

Réttast væri að ríkisvæða frjármálakerfið og láta þjóðkjörna fulltrúa bera beina ábyrgð á endurreisninni. Datt virkilega einhverjum í hug að endurreisn einkavædda bankakerfisins myndi fara fram á siðsamlegum nótum. Hvílíkur barnaskapur.

Við þurfum bankakerfi sem er í eigu almennings sem starfar í þágu almennings. Bankar starfa alltaf með hag eigenda sinna fyrir brjósti og er því best að eigendurnir séu fólkið sjálft en ekki einhverjir ríkisbubbar sem hafa það að megin markmiði að soga sem mestan arð úr bönkunum.

Vinnan aldrei unnin þannig að öllum líki

Framtíðarlandið

Nú á þessum ólgu tímum fær maður oft á tilfinninguna að það viti enginn hvert skuli stefna. Ríkisstjórnin er að reyna að bjarga því sem bjargað verður eftir skemmdarverk Sjálfstæðisflokksinns og hans undirlægja undangenginna ára. En hvert stefnir núverandi ríkisstjórn? Hefur hún eitthvert lokatakmark? Einhverja heilsteypta stefnu varðandi hvers lags samfélag eigi að taka við af kapítalismanum sem verið hefur við líði? Hafa þeir flokkar sem ríkisstjórnina skipa einhverja heilsteypta mynd af því samfélagi sem þau vilja skapa? Hafa þeir sömu mynd í huga? Ég er ekki viss? Vegna þessarar óvissu minnar um hvort ríkisstjórnin eða flokkarnir sem hana skipa hafi slíka heilsteypta framtíðarsýn ætla ég hér að koma með mínar eigin hugmyndir í því máli þá mynd sem ég hef í huga mér af íslensku samfélagi framtíðarinnar og hvert ég vil að ríkisstjórnin stefni. Ég byrja lýsingu mína í nútímanum en hverf svo nokkra áratugi fram í tímann þegar við höfum komið samfélaginu í mannvænna horf, í samfélag sem ég vildi búa mér og fjölskyldu minni.

Hér á landi er þokkalega góð skipting á hausti, vetri, vori og sumri. Það er ekki of heitt, ekki of kalt og nóg af rigningu og sól. Landið og hafið um kring er hreint, ómengað og fullt af fiski. Hér er allt sem vestrænt nútíma ríki hefur upp á að bjóða. Góðar samgöngur, heilbrygðisþjónusta, menntakerfi og nægt húsnæði einhverja áratugi fram í tímann. Fyrst landið hefur upp á allt þetta að bjóða lítur út fyrir að „eingöngu“ þurfi að lappa upp á innviði samfélagsins svo að dæmið gangi upp. Það er eingöngu fyrir heimsku heimamanna að landið er ekki hreint og klárt fyrirmyndarríki, því hér er allt til alls.
Við búum á eyju út í miðju Atlandshafi sem er fullkominn staður fyrir fyrirmyndarríki. Eyjan sjálf er miklu stærri en íbúafjöldi hennar segir til um, alla vega saman borið við flesta byggilega staði annarstaðar í heiminum.

Hér er mögulegt að framleiða alla þá matvöru sem þjóðin þarfnast nema ef væri sum krydd og sykur en íbúarnir hafa dregið úr sykurneyslu og farið að neyta í æ ríkari mæli innlendra krydda í stað innfluttra. Bílar eru innfluttir en þó ekki margir ár hvert þar sem íbúarnir hugsa vel um bílana sína og alla jafna kaupa þeir ekki bíl nema á tíu til tuttugu ára fresti. Flestir bílarnir ganga fyrir rafmagni en nokkur hluti fyrir metangasi. Allar landbúnaðar vélar eru drifnar af metangasi sem bændurnir framleiða sjálfir úr úrgani skepnanna og er þetta gas einnig notað á fiskiskipaflotann. Þannig er hinu mengandi metangasi brennt upp og nýtt um leið sem eldsneyti. Þessi fyrirhyggni íbúanna kemur í veg fyrir þann vanda sem hátt olíuverð skapar þjóðum vegna duttlunga hins alþjóðlega viðskiptaumhverfis og stórbætir um leið fæðuöryggi þjóðarinnar.
Allt kjöt, korn, grænmeti og ávextir eru framleiddir á eyjunni og einnig framleitt til útflutnings vegna þess að það eru ekki allar þjóðir jafn heppnar og Íslendingar að geta framleitt nægan mat fyrir sig og sína.
Húsin eru hituð upp af heitu vatni sem kemur sjóð heitt upp út jörðinni. Heita vatnið er notað til húshitunnar en gufan er notuð til upphitunnar gróðurhúsa, þar sem grænmeti og ávextir eru framleiddir, en einnig er gufan notuð til annarrar orkuframleiðslu.

Það eru nær engin félagsleg vandamál því Íslendingar vita að það er betra að taka á vandanum eins fljótt og auðið er heldur en að láta slíkan málaflokk danka og vefja upp á sig. Eiturlyf eru vart þekkt lengur því það er búið að útrýma þörfinni fyrir þau. Auðvitað eru einhver vandamál, íbúarnir eru jú eftir allt mennskir. En á þessum málaflokki er tekið á sem mikilvægasta málaflokki þjóðarinnar. Það kemur til vegna þess að Íslendingar hafa áttað sig á að hamingja einstaklinganna er það mikilvægasta. Þeir hafa áttað sig á því að það sem gerir manninn hamingjusaman sé það að vera sáttur. Þjóðin hefur lært af reynslunni að það að hafa í sig og á, þak yfir höfuðið, góða heilsu og síðast og ekki síst að njóta vináttu og fjölskyldutengsla er það sem gerir manninn hamingjusaman. Þetta er þó nokkuð en til eru þjóðir sem ekki eru sáttar þrátt fyrir allsnægtir og eru enn leitandi að hætti neytandans.

Það eru góðir vegir um alla eyjuna, hvar sem þeirra er þörf og þó nokkrir flugvellir. Það er nóg af skólum og sjúkrahúsum. Bæði menntun og heilbrigðisþjónusta er íbúunum að kostnaðarlausu. Þetta er svona jafnvel þótt íbúarnir vinni minna en þeir gerðu áður. Er það gerlegt þar sem Íslendingarnir hafa áttað sig á því að hamingjuna er ekki hægt að kaupa með peningum og því hafa þeir hætt að eyða tíma sínum í að fjármagna allskyns dót sem áður var elst við, annað hvort í hamingjuleit eða til þess eins að stærra sig gagnvart náunganum. En Íslendingar eru orðnir þroskaðri en það sem þjóð að þeir nýti ekki þann stutta tíma sem þeir hafa á þessari jörð betur en í óþarfa vinnustundir fjarri fjölskyldum sínum.
Íslendingar þurfa ekki að vinna jafn mikið og áður því þeir hafa látið af lífstíl neytandans, þeir eru ekki lengur þrælar auglýsingamennsku kapítalismans. Þrátt fyrir þetta á hver fjölskylda íbúð og einn til tvo bíla. Það er ekki bara betra fyrir þá sjálfa heldur einnig náttúruna. Ef fleiri þjóðir tækju sér Íslendinga til fyrirmyndar hvað þetta varðar, yrðu áhrif hlýnunar jarðar minni en í stefnir og þar með betra fyrir heildina.
Eins og fyr segir þá eiga allir sitt húsnæði. Ekki er þar með sagt að allir eigi eins húsnæði eða jafn dýrt. En öllum er gert kleift að eignast sitt eigið húsnæði í gegn um sérstakann lánasjóð í eigu ríkissins. Reyndar eru allar helstu fjármálastofnanir nú í eigu ríkisins og starfa bankarnir nú eingöngu í þágu þjóðarinnar og styðja bæði við einstaklinga og fyrirtæki. Íslendingar lærðu af byturri reynslu að bankar í einkaeigu hafa hag eigenda sinna fremstann í forgangsröðinni og glæframennska og mistök slíkra stofnanna geta haft alvarlegar afleiðingar í för með sér fyrir hinn almenna borgara.
Íslendingar hafa enn sína gömlu góðu krónu og hafa sett upp ákveðnar reglur til þess að geta haldið sínum eigin gjaldmiðli. Reglurnar eru settar með það að markmiði að hægt sé að stunda sanngjörn viðskipti á milli landa og koma í veg fyrir að einstaka stórir fjármagnseigendur geti stundað fjárglæfraspil með gjaldmiðil heillar þjóðar. Íslendinar hafa nefninnlega borið gæfu til að endurskilgreina „frasann“ frelsi í fjármálum. Þeir hafa sett í forgrunn frelsi almennings en ekki einstaka fjármagnseigenda. Hinu svo kallað frelsi í viðskiptum er ekki lengur gert kleift að hefta frelsi almennings til dæmis með því að hafa áhrif á gengi gjaldmiðilsins með spákaupmennsku og öðru slíku.

Það er löngu þekkt að þjóðir hafa sett sér upp ákveðinn fátækktarstuðu og það hafa íslendinga einnig gert fyrir löngu. En íslendingar hafa einnig sett sér viðmið á hinn endann sem þeir kalla oftækt. Þannig að íslendingar hafa sett mörk á lágmarks og hámarks lífsskilyrði. Þetta kallar kapítalisminn að hefta frelsi einstaklingsins en reynslan hefur kennt íslendingum að þegar einstaklingur á orðið „of“ mikið fer hann að ganga á frelsi annara og því þurfti að finna þarna ákveðið jafnvægi.
Íslendingar tóku ekki upp þennan lífstíl upp úr þurru eða af einskærri skynsemi. Þetta gerðist í raun eins og í ævintýri. Þessi litla þjóð, íslendingar, héldu að þeim væru allir vegir færir og töldu sig svo ríka að á endanum fóru þeir fram úr sjálfum sér og töpuðu öllu nema landi sínu. Litlu en samt svo stóru eyju. Hún var það eina sem þeir ekki misstu og sem betur fer því hún var það eina sem þeir í raun þörfnuðust.

Þessi þjóðfélagsbreyting kom ekki í einu vettvangi og ekki baráttulaust. Sumir Íslendingar vildu ekki segja skilið við lífsstíl neytandanns og hið alþjóðlega kapítalíska hagkerfi vildi alls ekki missa Íslendinga sem neytendur. Kannski ekki endilega Íslendinga sjálfa en hið alþjóðlega kapítalíska hagkerfi vildi ekki missa Íslendinga út úr kerfinu. Þeir sem stjórna hinu alþjóðlega kerfi vildu ekki að Ísland kæmist upp með að vera vel heppnað dæmi sem gæti komist vel af án neytendakapítalisma. En einmitt vegna þess hve Íslandi hefur gengið vel í hinu nýja sjálfbæra hagkerfi þá hafa aðrar þjóðir tekið sér landið til fyrirmyndar. Ekki margar en þeim fer fjölgandi. Þetta er eilíf barátta á milli neytendalífsháttarins, sem með öllu sínu fjármagni reynir að soga sem flesta til sýn, með gylliboðum um betra líf, og sjálfbæra, nægjusama lífsmátanns.